PUNKT WIDZENIA ALINY. – Dobrze. Zaczynajmy. Następnie, bez dalszej zwłoki, Lucian odwrócił się i podszedł do pobliskiego stolika, chwycił małe, czerwone nożyczki i powolnymi, celowymi ruchami zaczął rozcinać moje ubranie. W pokoju panowała cisza, którą przerywał jedynie dźwięk rwanego materiału, odbijający się echem od ścian. W myślach pożegnałam się z moimi ubraniami. To był jeden z moich ulubion