Perspektywa Gideona Zostawiłem całą papierkową robotę i popędziłem do domu, tylko po to, by zastać Beatrice płaczącą na środku zrujnowanego salonu. Drżała i nawet wzdrygnęła się ze strachu, gdy jej dotknąłem, nie zdając sobie sprawy, że to ja. – N-nie! Nie! B-błagam, nie rób mi krzywdy... – Bea... – wyszeptałem z bólem jej imię, próbując sięgnąć po jej dłoń. – Bea, to ja... Wzięła ostry wdech i sp