Perspektywa Valerie Wpatruję się w nasze połączone dłonie pod małym uściskiem Maisie. Niewinna radość mojej córki promieniuje w sterylnej sali szpitalnej, przynosząc ogromne poczucie ulgi, które obmywa moje zmęczone kości. Maisie się obudziła. Wraca do zdrowia. A jednak głębokie, duszące poczucie winy zatruwa tę ulgę. Obserwuję, jak Gideon ostrożnie owija biały koc wokół małych ramion Maisie. Jego