{Punkt widzenia Kellana}           Wślizgnąłem się z powrotem do zamku, gdy nagle poczułem wyjątkowo apetyczny zapach. To było dziwne, bo dochodziła już dziewiąta wieczorem, a wiedziałem na pewno, że państwo Williams nigdy nie gotują tak późno. Skierowałem się do kuchni i zobaczyłem Lunę pakującą mnóstwo jedzenia.           – Luna?           – O, cześć, Kellan.           – Co robisz?