Bailey’s POV Siedziałam na kanapie w mieszkaniu Kaleba, wpatrując się w zegar na ścianie. Dźwięk jego tykania doprowadzał mnie do szału. Wskazówki wciąż się poruszały, powoli, lecz miarowo, a każda mijająca sekunda przypominała mi, że nadal nie wrócił do domu. Był już wieczór, a on wyszedł rano i przez cały dzień czekałam. Jego telefon był wyłączony, nie dzwonił ani nie zostawił żadnej wiadomości.