Punkt widzenia Kaleba Obudziłem się przed świtem i usiadłem na skraju łóżka. W pokoju było zimno, a światło wpadało przez żaluzje cienkimi pasmami. Bolały mnie knykcie, a głowa wciąż pulsowała od bólu po walce. Przez kilka minut myślałem, że to koniec. Wyobraziłem sobie życie z Bailey, jak pijemy razem kawę rano, i na tę myśl coś ścisnęło mnie w klatce piersiowej. Mój telefon zabrzęczał na szafce