Punkt widzenia Harta Moje dłonie drżały, wciąż widziałem w myślach twarz Kaleba – to, jak zawsze był cichy, jak uprzejmy, jak zdystansowany. Kiedyś myślałem, że jest po prostu nieśmiały. Teraz wiedziałem, że to był ból; ten biedny chłopak przez lata nosił na swoich barkach ciężar śmierci ojca i naszych błędów. Mocniej zacisnąłem dłonie na kierownicy. – Niech to szlag, Cross – mruknąłem. – Zrobiłeś