Punkt widzenia Bailey Minęły dwa tygodnie, odkąd widziałam Kaleba. Każdy poranek był taki sam – cichy, pusty i dziwny. Mój telefon nie zawibrował ani razu. Nie było też od niego żadnych wiadomości ani połączeń. Taty również nie było w domu. Wyjechał, obiecując, że Kalebkowi nic się nie stanie. Mama starała się zachowywać normalnie, ale widziałam, jak czasem zerkała w stronę drzwi wejściowych, jakb