„Powinnaś była do mnie zadzwonić w sekundzie, w której to się stało”. Głos Victora niósł ze sobą ten chłodny autorytet, który zdążyłam już nazbyt dobrze poznać. Nie głośny, nie zły… Po prostu zrównoważony. I to było gorsze od krzyku. „Wiem” – mruknęłam, siedząc na skraju łóżka jak winna nastolatka. „I przepraszam”. „Nie lubię, gdy mi się sprzeciwiasz, Hazel”. Przełknęłam ślinę. Nie spojrzał na mni