***Retrospekcja: 8 lat temu*** Drzwi otworzyły się szeroko, i oto on. Profesor Prescott. Gwiazda mojego koszmaru. Jego zęby błysnęły w szerokim uśmiechu, a śmiech wypełnił framugę drzwi. Mój ojciec też się śmiał, głęboko i serdecznie, jakby ta dwójka właśnie podzieliła się najlepszym żartem na świecie. Dłoń Prescotta klepała mojego ojca po ramieniu, jakby byli braćmi, a nie drapieżnikiem i ojcem