„Nie mam pojęcia, o czym mówisz”. Słowa wylewają się ze mnie szybko, ostrzej, niż zamierzałam, a ja odwracam twarz w stronę okna. Gdziekolwiek, byle nie na niego. „Haze”. Jego głos jest opanowany i niespieszny. Zakłada nogę na nogę, uosobienie spokojnego autorytetu, które sprawia, że tętno mi przyspiesza. „Być może nie rozumiesz, co się dzieje”. Nagle czuję się, jakbym stawała przed sądem za morde