– Och, nie. Tylko nie teraz... – jęknęła Maya przez zaciśnięte zęby, wpatrując się w Juliana, który zmierzał w ich stronę. – Hej, panno... Uhm, Mayo – uśmiechnął się, a następnie zerknął na Willow, która odwzajemniła uśmiech. – Cześć, panie Vane. – O rany! Myślałem, że zgodziłaś się na mówienie sobie po imieniu – zmarszczył brwi i splótł dłonie. – Ach, racja. – A tak przy okazji, czyje to dziecko?