AELIANA Zmieniliśmy trasę i łącznie byliśmy w samochodzie od ponad trzech godzin. Zaczynałam czuć lekki głód. — Czy to nie jest w stronę watahy Michaiła? — zapytałam; zwracanie się do niego bez per „wujku” wciąż wydawało się dziwne. Voktor spojrzał na mnie z lekkim, kpiącym uśmieszkiem na ustach. — Michaił? A co się stało z „wujkiem”? No świetnie, oczywiście musiał to wyłapać… — Cóż, byłoby dziwni