AELIANA Szliśmy już od dłuższego czasu, a z każdym krokiem złowieszcze przeczucie tylko narastało. Zbliżaliśmy się do Pustkowi, a ciemność, którą od nich wyczuwałam, sprawiała, że robiło mi się niedobrze. — Wszystko w porządku? — zapytał Voktor. — Tu jest ciemność, Vok… Dużo ciemności… Nie powinniśmy tu przychodzić, nie sami… Coś tu działało i nie było to nic dobrego. — Też to czuję. To magia? — M