"Łeee!! Mamusiu, proszę, już mnie nie bij!" Misael płakał żałośnie, gdy kobieta wymierzała mu serię klapsów w pośladki. "Jak mogłeś?! Wiesz, jak wielki problem narobiłeś? Ten samochód jest tak drogi. Dlaczego nie możesz być bardziej odpowiedzialny!" Krzyki kobiety przeraziły Misaela i zamieniły w ciszę oraz łzy. "Naprawdę przepraszam, proszę pana. Jak mamy panu zrekompensować? To moja wina. Zaniedbałam dziecko. Bardzo przepraszam!" Kobieta przepraszała, sama będąc przerażona. Adrien czuł się bezradny. Wszyscy, którzy tam mieszkali, byli biedni. Jak mógł zmusić biedną osobę do sprzedania domu, żeby zapłacić za naprawę jego samochodu? To byłoby jak pchnięcie kogoś do śmierci. Adrien zapytał w myślach: "Systemie, czy ten samochód ma ubezpieczenie?" "Wszystkie rzeczy, które system daje gospodarzowi, są kompletne. Ubezpieczenie jest na najwyższym poziomie!" Adrien podszedł do Misaela, pomógł mu wstać i powiedział: "Misaelu, twoi rodzice ciężko pracują, żeby cię wychować. Nie możesz po prostu niszczyć cudzej własności. Rozumiesz?" "Teraz rozumiem. Przepraszam, proszę pana!" Misael przepraszał Adriena ze łzami w oczach. "Jeśli nadal nie jest pan usatysfakcjonowany, może pan pobić Misaela, ale proszę go nie zabijać!" powiedziała kobieta z nutą smutku. "O czym pani mówi? Dziecko popełniło błąd, więc proszę je pouczyć i to wystarczy. Dopóki zapamięta i nie popełni tego samego błędu w przyszłości, będzie dobrze. Jaki jest sens go bić? Nawet jeśli go pani uderzy, może się niczego nie nauczyć!" "Tak, ma pan rację. Ile mam panu dać?" Adrien spojrzał na rysunki na samochodzie, a potem na długopis w ręce Misaela. "Misaelu, narysowałeś na moim samochodzie i go zniszczyłeś. Za karę użyję tego długopisu w twojej ręce, żeby narysować na twojej twarzy niebieskie niebo i białe chmury, które narysowałeś na moim samochodzie. Zgadzasz się?" powiedział Adrien łagodnie. Misael wyglądał na zdezorientowanego i zwrócił się do matki po radę. Kobieta wielokrotnie kiwała głową, a następnie Misael podał długopis Adrienowi. Adrien wziął długopis i zaczął rysować po twarzy Misaela. Po chwili twarz Misaela była pokryta chaotycznymi rysunkami, co wywołało śmiech u wszystkich wokół. Misael chciał się zobaczyć, więc Adrien podniósł Misaela i pozwolił mu zobaczyć siebie w szybie samochodu. "Wygląda naprawdę brzydko!" "Więc nie możesz tego więcej robić w przyszłości, dobrze?" "Tak. Będę grzeczny od teraz!" "Dobrze. Teraz idź do domu z mamą." Słowa Adriena zaskoczyły kobietę i obserwujących. "Po prostu ją pan tak puszcza, kiedy zrobili coś takiego z pana samochodem?" zapytał przechodzień. "Dziecko popełniło błąd i ukarałem je. Nie wiem, ile będzie kosztować naprawa mojego samochodu, ale nie mogę utrudniać życia matce. To wystarczy. Nie otaczajcie nas już. Mam coś do zrobienia i muszę iść!" "Pan... jest pan tak dobrym człowiekiem! Dziękuję!" Kobieta i Misael ukłonili się Adrienowi, który pomachał ręką i odjechał. Gdy Adrien opuszczał osiedle mieszkaniowe, ponownie spojrzał na uszkodzenia swojego samochodu i poczuł się załamany. Wyjął telefon i zadzwonił do salonu samochodowego. Po dowiedzeniu się, że można go naprawić, umówił się na wizytę o trzeciej po południu, a następnie pojechał szukać sklepu z loteriami! Po drodze Adrien szukał sklepu. Nagle w jego umyśle ponownie rozległ się dźwięk powiadomienia systemowego! "Ding, gospodarz jest taktowny w załatwianiu spraw i wygrał jedną loterię! Czy gospodarz chciałby teraz wziąć udział w loterii?" Słysząc słowa systemu, Adrien poczuł się znacznie bardziej zrównoważony psychicznie! "Nie teraz! Później!" Najważniejsza teraz nie była loteria ani naprawa samochodu, ale kupowanie losów na loterię i jednoczesne ulepszanie systemu! Adrien dotarł do sklepu z loteriami na Alei Centralnej Reburg. Wręczył zestaw numerów, które zapisał. "Proszę pana, chcę numer z dwustukrotnym mnożnikiem! Proszę dobrze spojrzeć i nie pomylić numerów!" "Dwieście razy? Młody człowieku, jest pan naprawdę pewny siebie," mężczyzna zachichotał i pokręcił głową, nie wierząc, że Adrien może wygrać. "Ostatnio mam naprawdę szczęście!" powiedział Adrien. Po otrzymaniu losu schował go do etui na telefon i wyszedł! Po wyjściu ze sklepu z loteriami Adrien wyjął los i przyglądał mu się uważnie przez długi czas. Nadal nie mógł zrozumieć, co jest takiego specjalnego w jego losie. Następnie spojrzał na swój telefon, który kupił używany cztery lata temu, kiedy zaczynał studia. Aparat był beznadziejny. Nadszedł czas na aktualizację! Adrien wcisnął pedał gazu i dotarł do pobliskiego centrum handlowego. Wszedł do sklepu z telefonami. "Dzień dobry, proszę pana. Co pana interesuje?" "Chcę kupić nowy telefon. Jakie są ceny?" "Wahają się od ponad 900 dolarów do ponad 2400 dolarów." "Dajcie mi ten, który kosztuje 2400 dolarów i wybierzcie dla mnie tablet. Razem powinny kosztować mniej niż 4000 dolarów!" "Dobrze, proszę pana. Proszę chwilę poczekać." Wkrótce potem Adrien włożył los na loterię o wartości 200 milionów dolarów do nowo zakupionego etui na telefon. Sprawdził saldo na swoim koncie, które nadal wynosiło ponad 160 dolarów. Następnie poszedł do salonu samochodowego. Adrien nie znał salonu samochodowego. Po prostu zaparkował samochód na zewnątrz i zadzwonił. Następnie przedstawiciel obsługi klienta przyszedł odebrać kluczyk do jego samochodu. Przed wyjazdem Adrien zapytał o koszt naprawy, ale druga strona powiedziała, że jest to objęte ubezpieczeniem, więc Adrien nie musi nic płacić. Skontaktują się z nim, gdy samochód zostanie naprawiony. Adrien wziął swój nowy telefon i tablet i wrócił taksówką do domu. Nagle zadzwonił jego telefon, a Adrien nie był do tego przyzwyczajony! "Halo?" "Hej, Adrien! Co porabiasz ostatnio?" To był Kamron Frost, kolega Adriena ze studiów. "Ostatnio niewiele robię. Po prostu siedzę w domu." "Pracujesz dzisiaj? Jeśli jesteś wolny, wyjdźmy dzisiaj na kolację! Pójdźmy do tej restauracji na obrzeżach naszego uniwersytetu! Właśnie dostałem wypłatę, więc zapraszam kolegów z akademika na posiłek! Musisz przyjść! Dawno się we czterech nie spotkaliśmy!" powiedział Kamron. "Nie ma problemu! O której godzinie?" zapytał Adrien. "18:30. Do zobaczenia wieczorem!" odpowiedział Kamron. Po odłożeniu słuchawki Adrien poczuł się bardzo szczęśliwy. Podczas czteroletnich studiów, poza trzema współlokatorami, którzy nigdy nim nie gardzili i zawsze mu pomagali, nie miał prawie żadnych innych przyjaciół. Adrien zawsze pamiętał o tej przyjaźni, a jeśli kiedykolwiek odniesie sukces w przyszłości, na pewno pomoże swoim trzem kumplom! "Systemie! Wspomniałeś, że wcześniej była jedna szansa na loterię! Co to jest?" zapytał Adrien. "Gospodarz załatwia sprawy bardzo taktownie i otrzymał od systemu dodatkową loterię w nagrodę. Czy gospodarz chciałby teraz wziąć udział w loterii?" odpowiedział system.