Ton Declana stał się zimny. „Panie Montgomery, nie ma pan nic lepszego do roboty?” Sposób, w jaki wypowiedział „Panie Montgomery”, brzmiał kpiąco. Gael uniósł brew, a jego wyrafinowane, bystre oczy utkwiły w Declanie. „Zastanówmy się” – powiedział powoli. „Jem jedzenie Sienny, wydaję jej pieniądze i sypiam w jej łóżku. Wszystko, co mam, pochodzi od niej. Więc tak, kręcę się w pobliżu”. Zmrużył ocz