Lekarz rzucił mi ostrożne spojrzenie, a następnie posłał Erosowi wahające się spojrzenie. Ten wzruszył tylko ramionami. – Cóż, więc zostaw jej jakieś leki przeciwbólowe. Jeśli będzie chciała, to je weźmie. Mówiąc to, wyszedł z pokoju bez słowa. Tymczasem Arthur podszedł, by usiąść obok mnie. – Wszystko będzie dobrze, jesteś silna. Skinęłam głową, a on ścisnął moją dłoń, po czym mruknął: – Niedługo