Kellan parsknął śmiechem. — Nie, demonie prędkości, dotarcie tutaj zajęło ci pięć minut, a ewidentnie czekasz już od dwóch, co daje siedem minut po trzeciej — zachichotał Kellan. — Kurwa — powtórzyłem. Corbin pękał ze śmiechu. — Może powinienem pójść sprawdzić, czy z Amity wszystko w porządku — zasugerowałem, patrząc na Kellana w lusterku wstecznym. — Absolutnie nie! — powiedział surowo, dokładnie