Zanim jeszcze w pełni się obudzę, wiem, że to będzie piekielny dzień, a miałam ich już w życiu wystarczająco dużo. Jeśli jeszcze jedna rzecz w moim życiu pójdzie nie tak, wynoszę się stąd i moja noga nigdy więcej nie postanie na tym terytorium. – Czy więź się zawiązała? – pytam Charnę, moją Likan. Gdyby tak się stało, mój dzień stałby się lepszy, a przynajmniej mam taką nadzieję. – Zawiązała się – odpowiada, ale jej ton mówi mi, że coś jest nie tak. Tydzień temu skończyłam osiemnaście lat i odkryłam połączenie z przyszłym Alfą, Nico, jedną z osób na mojej liście ludzi, którzy krzywdzili mnie raz za razem. Nie, on nigdy mnie nie uderzył, ani nikt inny tego nie zrobił. Dobra, może muszę coś wyjaśnić, żebyście zrozumieli, o czym mówię. W moje szóste urodziny byłam nad jeziorem z moim Ojcem, który jest Betą naszej Watahy, oraz z rodzinami Alfy i Gammy. Znudziły mnie gry, w które grali, więc oddaliłam się do lasu; większość naszego terytorium to las. Wiedziałam, że mam wypatrywać oznaczeń, które mówią nam, gdzie są nasze granice, i spacerując, zbierałam polne kwiaty. Cichy skowyt przykuł moją uwagę, a będąc ciekawską małą Betą, poszłam szukać jego źródła. Gdybym tylko wiedziała, że pewnego dnia znienawidzę swoje szóste urodziny, może poszłabym w przeciwnym kierunku. Znalazłam w lesie dziewczynkę. Później okazało się, że była tylko trochę starsza ode mnie, i zaprowadziłam ją do naszego Alfy. Miała na imię Lucy, ale nie potrafiła nam powiedzieć, jak się tu dostała ani skąd pochodzi. Wiedziała jedynie, że jej urodziny były kilka dni temu albo będą za kilka dni, i to był pierwszy raz, kiedy dostała coś, co należało do mnie. – Masz tak wiele lalek, dlaczego nie dasz jednej Lucy? – zapytał mój Ojciec, a gdy zastanawiałam się, którą lalkę jej podarować, pokiwałam głową. Mój Ojciec chwycił moją ulubioną lalkę z koca piknikowego, a gdy zaprotestowałam, on już wręczył ją Lucy. Próbowałam wytłumaczyć Ojcu, że nie chcę rozstawać się z tą konkretną lalką, ale on po prostu powiedział, że jestem samolubna, i posadził Lucy obok siebie na kocu. Lucy mieszkała na parterze z Omegami przez około tydzień, po czym mój Ojciec przeniósł ją na nasze piętro. Powiedział, że Lucy nie lubi mieszkać z Omegami i zapytała go, czy może zamieszkać z nami. Wątpię teraz, czy użyła wtedy słowa „z nami”, ale nie było mnie tam, gdy pytała, więc nie mogę mieć pewności. Każde moje urodziny były przyćmione przez Lucy; Ojciec zawsze powtarzał mi, że ona nie ma rodziców, którzy wyprawiliby jej przyjęcie, i że mogę po prostu podzielić się swoim przyjęciem z Lucy. Działo się tak raz za razem, nie tylko z powodu mojego Ojca, ale także rodzin Alfy i Gammy. Nico był najgorszy; zawsze przypominał mi, że Lucy jest o wiele ładniejsza ode mnie, przynajmniej w jego oczach. Więc teraz może rozumiecie, dlaczego Nico jest na mojej czarnej liście. Trenuję każdego dnia, bo muszę, bo jestem przyszłą Betą. Cóż, byłam przyszłą Betą, a teraz mam zostać przyszłą Luną. Nico był równie zaskoczony jak ja, ale chciał zawiązać ze mną więź. W końcu to Bogini stworzyła to połączenie i musieliśmy uszanować jej decyzję. Lucy nie była z tego powodu zbyt szczęśliwa; od prawie roku próbowała zwrócić na siebie uwagę Nico i poniosła sromotną klęskę. Robiła nawet wszystko, by upewnić się, że wiem, iż nigdy nie zaakceptuje mnie jako Luny, a ja po prostu roześmiałam się jej w twarz. Bycie Towarzyszką Nico uczyni mnie Luną i Lucy nic nie może na to poradzić, chociaż może próbować. Zakończyłam moją poranną rutynę i opłukuję naczynia, których użyłam do śniadania. Prawie nigdy nie jadam śniadań w głównej jadalni, ponieważ zazwyczaj w tym czasie trenuję. Widzę, że drzwi do głównej sypialni są szeroko otwarte, co oznacza, że mój Ojciec jest już na dole, prawdopodobnie na wczesnym porannym spotkaniu z resztą naszego przywództwa. – Dlaczego jesteś tak cicho? – pytam Charnę; to powinien być radosny dzień dla nas obu. Nie odpowiada mi, ale w chwili, gdy opuszczam piętro Bety, zaczyna krążyć w mojej głowie i zmusza mnie, bym udała się na piętro Alfy. Wchodzę na piętro, używając kodu, który otrzymałam po skończeniu szesnastu lat, i wita mnie absolutna cisza. Wygląda na to, że miałam rację co do porannego spotkania, a Nico wykorzystuje je, by się wyspać, tak jak robi to za każdym razem, gdy jego rodzice są zajęci lub nieobecni. Nie robiłam żadnych planów z Nico, mimo że wiedzieliśmy, iż dzisiaj prawdopodobnie będzie dzień, w którym nasza więź partnerska zostanie dopełniona. Charna nie rozumie, dlaczego nie zrobiliśmy żadnych planów, i szczerze mówiąc, ja też nie. Moje kroki chwieją się, gdy staję przed drzwiami sypialni Nico, i cieszę się, że nasza więź nie zawiązała się wcześniej. Gdyby tak się stało i zaakceptowalibyśmy się nawzajem jako Towarzysze, czułabym teraz potworny ból. Ponieważ ten Dupek pieprzy inną kobietę; dźwięki dochodzące z jego pokoju nie pozostawiają miejsca na pomyłkę i nie jestem pewna, co teraz zrobić. – Czy to dlatego nie chciał jeszcze nikomu mówić? – pyta mnie Charna i myślę, że obie wiemy, że to dokładnie ten powód. – Ooh, Lucy. To takie przyjemne – słyszę jęk Nico, ale to imię, które wymówił, sprawiło, że wpadłam w furię i ledwo powstrzymuję się przed wtargnięciem do środka. Muszę znaleźć sposób, by zdemaskować tę dwójkę, więc powoli wycofuję się z piętra Alfy i wracam do własnego pokoju, nie roniąc ani jednej łzy. Zamierzam sprawić, by zapłacili za to, co zrobili, i wszyscy dowiedzą się o naszym połączeniu, ale to kończy się dzisiaj.