Harrison Lekarka spojrzała na Maisie i na mnie, po czym gestem zaprosiła nas do środka. — Wolno wam przekroczyć próg. Zerknąłem ponownie na zegarek. Wiedziałem, że muszę już odwozić Maisie do szkoły, ale ona ciągnęła mnie już za rękę, żebyśmy mogli z bliska przyjrzeć się psu. — Bardzo się cieszę, że znajdę temu maluchowi dom — wyjaśniła mi weterynarz. — Mam kontakty ze schroniskami w całym mieście. Będą w stanie znaleźć kogoś, kto chętnie go przygarnie. — Ale my możemy go przygarnąć — zaprotestowała Maisie, a ja znów się skrzywiłem. Chciałem jej powiedzieć, że po prostu nie możemy, ale nie miałem serca, by uciszyć ją tak obcesowo. Lekarka uśmiechnęła się do mnie ze współczuciem. — Może wyjdziesz na zewnątrz i przywitasz się z którymś z kotów? — zaproponowała Maisie. Maisie natychmiast skorzystała z okazji. Weterynarz zwróciła się ponownie do mnie i pogłaskała psa po głowie. Zwierzę zdawało się uspokajać już pod wpływem samej jej obecności. Pomyślałem, że przy takiej pracy, jaką wykonywała, musiała mieć właśnie taki wpływ na zwierzęta. — Jest mnóstwo miejsc, do których możemy go zabrać, a ja współpracuję wyłącznie ze schroniskami, które nie uśmiercają zwierząt — wyjaśniła. — Wydaje się być w całkiem dobrym stanie. Zatrzymamy go tutaj na noc, żeby upewnić się, że nie dolega mu nic ukrytego, a potem zajmiemy się szukaniem dla niego miejsca, jeśli jest pan pewien, że nie chce go pan zatrzymać. — Jestem pewien — odpowiedziałem, choć w głębi duszy wcale nie byłem. Dorastając, nigdy nie miałem psa, a zawsze o nim marzyłem. Ten mały gość wpadł w nasze życie tak, jakby wiedział, że przyda nam się trochę dodatkowej miłości, i część mnie po prostu chciała go chwycić i powiedzieć, że może zostać. Ale ostatnio i tak było już wystarczająco dużo zmian, a nie chciałem, żeby Maisie przywiązała się do psa tylko po to, byśmy musieli się go pozbyć, bo nie dalibyśmy sobie rady w przyszłości. — Jak pan uważa — powiedziała. — Dobrze pan zrobił, przywożąc go tutaj. Wielu ludzi po prostu by go zignorowało, czyniąc z niego czyjś inny problem. — Tak, myślę, że moja siostrzenica nie pozwoliłaby mi na to — odparłem. Roześmiała się, rozbawiona tym komentarzem. — Rozumiem to — powiedziała. — Dzieci bywają czasem o wiele bardziej współczujące niż dorośli, prawda? — Chyba tak — odrzekłem. — Choć przez to jej współczucie spóźnię się teraz do pracy. — Zrobił pan już wszystko, co było trzeba — powiedziała. — Może pan spokojnie iść. — Dzięki — odpowiedziałem, a ona szybko wręczyła mi wizytówkę, zanim skierowałem się do wyjścia. — Proszę dzwonić, jeśli znajdzie pan inne bezpańskie psy kręcące się pod tylnymi kołami samochodu — zasugerowała. — Przydałoby się więcej takich ludzi jak pan, których w tym mieście naprawdę obchodzi los zwierząt. — Tak zrobię — obiecałem, a ona uśmiechnęła się do mnie szeroko, gdy wychodziłem. Spojrzałem na wizytówkę, którą mi dała. Rowan Vance. To imię jakoś do niej pasowało, było takie miłe i bliskie naturze. — Hej, Maisie — zawołałem, gdy spędzała czas z kotami przy recepcji. — Musimy już lecieć, dobrze? Muszę cię zawieźć do szkoły. — A co z psem? — zapytała z nadzieją. Pokręciłem głową. — Lepiej mu będzie tutaj — odparłem. — Oni wiedzą, co dla niego najlepsze. Zrobiła imponującą, nadętą minę, na co tylko pokręciłem głową, zaśmiałem się i wziąłem ją za rękę, by zaprowadzić z powrotem do samochodu. Takie zagrywki mogły na mnie podziałać raz na jakiś czas, ale zaczynałem już łapać, jak próbuje nagiąć moją wolę, i wiedziałem, że na dłuższą metę pies by się nie sprawdził. Mimo to przez całą drogę do szkoły stosowała metodę cichych dni, a nawet wtedy, gdy wchodziliśmy do sekretariatu, bym mógł wyjaśnić pani w okienku, dlaczego jesteśmy spóźnieni. Przerwała milczenie dopiero wtedy, gdy zacząłem mówić. — Uratowaliśmy psa! — wyjaśniła radośnie z wielkim uśmiechem na twarzy. Rozczochrałem jej włosy i odprawiłem do klasy. Najwyraźniej cieszyła się, że ma fajną historię do opowiedzenia rówieśnikom. To sprawi, że będzie o niej głośno na placu zabaw, a właśnie takiego odwrócenia uwagi potrzebowała od tego wszystkiego. Pojechałem do pracy, ciesząc się, że tam nie będę musiał się tak tłumaczyć. Nikogo tak naprawdę nie obchodziło, o której godzinie pojawię się w biurze. Sloane oczywiście mnie ochrzani, ale tylko dlatego, że nie było mnie w pobliżu, by przynieść jej kawę, którą zawsze pije o tej porze. A kiedy powiem jej, dlaczego się spóźniłem, wiedziałem, że uzna to za urocze i mi odpuści. Wyjąłem klucze z kieszeni i zacisnąłem palce na wizytówce, którą lekarka dała mi przed wyjściem z gabinetu. Wyciągnąłem ją i spojrzałem na nią z uśmiechem. Wiedziałem, że nic z tego nie będzie, ale co z tego? Miałem prawo cieszyć się, że dostałem numer do pięknej kobiety. Była miła, seksowna i miała chyba najpiękniejszy uśmiech, jaki widziałem w życiu. A po tym całym porannym pośpiechu uznałem, że należy mi się odrobina przyjemności w postaci tej najmniejszej na świecie miłostki.