Rozdział trzydziesty piąty •VIVIENNE• Sebastian spojrzał na mnie z szelmowskim błyskiem w oczach. Zesztywniałam po tym, co powiedział. „Teraz moja kolej, żebyś to ty doszła, Vivienne”. Te osiem słów wciąż dzwoniło mi w uszach. Byłam zbyt oszołomiona, by mu odpowiedzieć. Wpatrywałam się w niego, ale tak naprawdę błądziłam myślami gdzie indziej. — Vivi? Wszystko w porządku? — zapytał, machając mi rę