Rozdział pięćdziesiąty piąty •VIVIENNE• — Mam dla ciebie niespodziankę — szepnęłam do Sebastiana, a on uniósł brew. — O? Cóż to takiego? — mruknął, wpatrując się we mnie. — Zobaczysz — odszepnęłam w odpowiedzi. — Zasługujesz na nagrodę za dobre uczynki, których dziś dokonałeś, nie uważasz? — zapytałam, wstając, a jego wzrok podążył za mną. — Tak, uważam. Czy ta nagroda jest tym, o czym myślę? — za