Dymitr: Stwierdzenie, że słowa Natalii mnie zaskoczyły, nie byłoby kłamstwem. Zacisnąłem dłoń na jej ramieniu, ciągnąc ją w stronę drzwi. Jej oczy napotkały moje, a ja pokręciłem głową z niedowierzaniem, odmawiając przyjęcia do wiadomości, że to, co właśnie mi powiedziała, jest prawdą. – Co masz na myśli, mówiąc, że…? – Aurora traci krew, rodzi, a ja nie wiem, jakie uszkodzenia spowodowały to krwa