Dymitr: Wyszedłem z łazienki ubrany w spodnie, unosząc brew na widok Aurory mocującej się z suwakiem swojej sukienki. Nie patrzyła na mnie, ale wiedziałem, że doskonale zdaje sobie sprawę, iż stoję tuż za nią. – Potrzebujesz pomocy? – zapytałem, powoli zbliżając się do niej. Przez kilka sekund nie odezwała się ani słowem, ale patrzyłem, jak w geście poddania opuszcza ręce. – Proszę – powiedziała,