Perspektywa Naelina — Więc dokąd jedziemy? — zapytałem Rorika, siedząc na miejscu pasażera i patrząc na niego. — Gdzieś — odpowiedział. — No co ty nie powiesz! — fuknąłem, przewracając oczami. Dupek! Czterdzieści pięć minut później byłem bliski zaśnięcia, aż w końcu zjechaliśmy na małą ścieżkę, która wyglądała, jakby prawie nikt jej nie używał. — Hmm, nie jestem pewien, jaka restauracja mogłaby zn