Punkt widzenia Rorika Gdy poczułem, że nie stracę kontroli, wszedłem na łóżko i przysunąłem się do jego gniazda. Przechylił głowę w moją stronę, a jego jasnoniebieskie oczy spojrzały na mnie, lśniąc od łez. Serce mnie zakłuło na widok tego, jak niemal błagał mnie wzrokiem, bym coś zrobił, bym mu pomógł. Nagle krzyknął i znów zwinął się w kulkę, trzymając się za brzuch. — Sp-spraw, żeby to pr-przes