Perspektywa Naelina — Czy wspominałem już, jak bardzo nienawidzę poranków! — mruczę do nikogo, schodząc po schodach jak zombie. Wchodzę do kuchni, przecierając oczy i próbując wygrzebać z nich resztki snu. Mijam barek, przy którym siedzi „Dureń Alfa”, idę prosto do ekspresu i wrzucam kapsułkę. Pochylam się, opierając ramiona na blacie przed ekspresem i kładąc brodę na rękach, patrząc, jak kawa pow