Perspektywa Naelina Powoli budzę się, czując się odprężony i rozgrzany. Wtulam się w to ciepło i czuję dłonie kreślące wzory na moich plecach. Powoli otwieram oczy i widzę Rorika patrzącego na mnie z łagodnym uśmiechem. Uśmiecham się, gotowy coś powiedzieć, i nagle zamieram... Co u licha? Czy ja... Czy ja mruczę??? Czuję, jak twarz mi płonie, gdy leżę tak zdezorientowany i niesamowicie zawstydzony