To nie brzmi... niewinnie. Jego oczy błyszczą, gdy wędrują ku moim piersiom, po czym odwraca się i wyciąga papierosa. Wtedy znów to czuję. Dreszcz na plecach, jakby ktoś mnie obserwował. Idziemy dalej, a ja oddycham z ulgą, że zostawiliśmy tłumy w tyle; w tej okolicy jest o wiele ciszej. Jego telefon dzwoni, wyciąga go i marszczy brwi. – Sygnał jest słaby. Usiądź tutaj. Wejdę tam na górę. – Ws