~ Alexia ~ – To już ta chwila – powiedziała do siebie Alexia, wpatrując się w księżyc. Zawołała: – Bogini Księżyca, z jakiego powodu przywiodłaś mnie do Kierana? Mam nadzieję, że stało się tak dlatego, iż jesteśmy sobie przeznaczeni i jesteśmy prawdziwymi towarzyszami. Kolejną rzeczą, którą usłyszała, było szczekanie zimowoszarych wilków. Większość z nich ogłaszała nadejście czasu. – Jest północ!