Perspektywa Seraphiny Po całym dniu jazdy autobusem wróciłam do Ashbury. Stojąc przed drzwiami małego domu, który Elara i ja nazywałyśmy domem, czułam, jak serce bije mi tak mocno, że echo niosło się w moich uszach. Drzwi przede mną nie były tylko drzwiami. Były ścianą oddzielającą mnie od wszystkiego, czego unikałam – żałoby, strachu i miażdżącej samotności, przed którą, jak sądziłam, zdołam ucie