POV Seraphiny Śniadanie było zimne i ciche. Zbyt ciche. Jedyny dźwięk wydawała Genevieve, która przeżuwała i połykała jedzenie z pewnego rodzaju samozadowoleniem, zupełnie niewzruszona panującą ciszą. Wpatrywałam się w Alarica, ale on na mnie nie patrzył. Jego twarz była jak z kamienia, zimniejsza niż zwykle — zimniejsza, niż uważałam za możliwe. Bawił się widelcem, dłubiąc w kawałku boczku, który