Przez chwilę zapomniałam, jak się oddycha. Przyglądałam mu się – temu znajomemu sposobowi, w jaki wsuwał ręce do kieszeni, lekkiemu przechyleniu głowy, gdy mnie lustrował, temu, jak jego uśmiech nigdy do końca nie docierał do oczu. Wyglądał tak samo, a jednak inaczej, jakby coś go przybiło przez te miesiące, kiedy byliśmy osobno. – Co ty tu robisz? – Mój głos brzmiał bardziej szorstko, niż zamierz