Punkt widzenia Alarica Wpadłem do domu, czując ucisk w piersi z wściekłości. Obraz Caspiana i Seraphiny nie chciał wyjść mi z głowy — to, jak ich oczy się spotkały, jego przemądrzały uśmieszek i ten nieśmiały uśmiech, który mu posłała. Nawet się zarumieniła. Ten rumieniec nie był przeznaczony dla niego. Powinien należeć do mnie. Tylko do mnie. Nie była jego. Była moją Seraphiną. — Czekaj chwilę —