Aidan zaśmiał się gniewnie, słysząc słowa Saszy. Kiedyś rzucała mu się w ramiona. A teraz udawała cnotliwą kobietę. Zrzucił z siebie koszulę i rzucił się w stronę Saszy. "No dalej. Przestań udawać. Nieważne, jak bardzo jesteś zła, zajmę się tym w łóżku." Mówiąc to, uśmiechnął się jak rozgrzane zwierzę i spróbował ją pocałować. Czując lepkość na policzku, Sasza z trudem powstrzymywała łzy. Jak wodospad, który w końcu pęka, nie dało się ich zatrzymać i spływały po jej twarzy. "Aidan, jeśli nie chcesz, żebym cię nienawidziła, zejdź ze mnie i wyjdź z mojego domu." Aidan zamarł na chwilę. Znał Saszę od siedmiu lat, odkąd zaczęła pracować w klubie. Ale przez cały ten czas nigdy nie widział, jak płacze - nawet dwa lata temu, kiedy Ella odeszła, a Aidan pomógł jej z pogrzebem. A teraz Sasza płakała. Z powodów, których nie potrafił wyjaśnić, widok łez na jej twarzy wywołał ostry ból w jego sercu. Nawet poczuł chęć, by je otrzeć. Uświadamiając sobie, jak dziwnie się czuje, Aidan pośpiesznie się ubrał i wyszedł, nawet nie zapiąwszy koszuli. Wymamrotał: "Skoro masz zły humor, to na razie pójdę." Po czym wybiegł z jej mieszkania jak tchórz. Kiedy był już na dole, drżącą ręką wyjął zapalniczkę i zapalił papierosa. Patrząc na żarzący się w nocy żar, na jego ustach pojawił się gorzki uśmiech. Naprawdę myślał, że coś czuje do Saszy. Jak to w ogóle możliwe? Zapomnij o jej szalonych czasach w klubie. Nawet teraz z łatwością porzucała dumę przed klientami i flirtowała z nimi tylko dla dobra interesów. Nie mógłby się nigdy zakochać w kimś takim jak ona. Mógł przespać się z Saszą, ale nie było mowy, żeby cokolwiek do niej czuł. Otrząsając się z dziwnych myśli, wyciągnął telefon i zadzwonił do Natalie. "Hej, kochanie, śpisz? Tak bardzo tęsknię."