Perspektywa Penelopy Nie pobiegł za mną. Czy głupio myślałam, że to zrobi? Ja, głupia. Głupia, durna ja! Wrzasnęłam na siebie w duchu, wrzucając ubrania niedbale do małej walizki, bez składania. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że nie mogłam jej porządnie zapiąć. – Co robisz, Pen? – głos Tatiany rozległ się za mną. Odwróciłam się i zobaczyłam ją stojącą w drzwiach, ze skrzyżowanymi ramionami, jej i