Letnie noce w Ferndale były nieznośnie upalne. Powietrze zdawało się płonąć, budząc w duszy dręczący niepokój. Po wieczornych zajęciach Kaelie Ashcroft, jak to miała w zwyczaju, odczekała, aż większość kolegów i koleżanek z klasy wyjdzie, po czym ruszyła rowerem do domu. Wybrała ustronną alejkę – skrót, który mimo swego odizolowania pozwalał jej zaoszczędzić ponad dwadzieścia minut drogi. Zanim jednak zdążyła wyjechać z alejki, jej czuły nos wyłapał wyraźny, obezwładniający zapach krwi. Ten zapach nie był jej obcy. Choć inna nastoletnia likanka mogłaby wpaść w panikę i rzucić się do ucieczki, Kaelie spokojnie pedałowała dalej. Zgodnie z jej przewidywaniami, pięć minut później natknęła się na brutalną bitwę toczącą się w głębi zaułka. Przed nią grupa co najmniej tuzina potężnych, muskularnych likanów, od których biła pierwotna dzikość, otaczała samotnego mężczyznę o niezwykłej aurze. Likany, z napiętymi mięśniami i oczami błyskającymi furią, warczały głęboko, a ich wyszczerzone pyski oświetlał blask księżyca. Mężczyzna, którego osaczyli, był broczony krwią, lecz wciąż dzielnie odpierał ich ataki. Kaelie widziała jednak, że jest ciężko ranny – nie wytrzyma już długo. Cóż, to kłopot. Balansując jedną stopą na ziemi, a drugą na pedale roweru, z jedną ręką w kieszeni mundurka i drugą lekko opartą na kierownicy, Kaelie wydała z siebie ostry gwizd, przyciągając uwagę wszystkich obecnych. Dźwięk sprawił, że obie strony na chwilę zamarły i spojrzały w jej stronę. To pozwoliło Kaelie wyraźnie zobaczyć, kim był ranny mężczyzna. Był to Killian Vandermere, alfa watahy Umbra-Veil, najpotężniejszego stada likanów na kontynencie Monterra. Wataha Umbra-Veil miała jednak swoją siedzibę w Noverii – co Killian, ich alfa, robił w takim zapomnianym miejscu jak Ferndale? – Jeśli nie chcesz zginąć, odejdź stąd natychmiast! – warknął przywódca likanów, wyraźnie lekceważąc ją jako nieprzebudzoną nastolatkę. Kaelie zmarszczyła brwi, a w jej oczach błysnęła irytacja. – Blokujecie mi drogę – powiedziała beznamiętnie. – Szukasz śmierci? – warknął przywódca, tracąc cierpliwość. Czekali na idealną okazję, by zaatakować Killiana, gdy będzie sam. Otruty i niezdolny do przybrania wilczej formy, Killian był bezbronny. To była ich najlepsza szansa, by go zabić, i nie mogli pozwolić sobie na żadne przeszkody. Na ostre spojrzenie przywódcy dwaj likanie natychmiast ruszyli w stronę Kaelie. Zanim jednak do niej dotarli, Kaelie położyła drugą stopę na pedale i wjechała prosto w watahę, szarżując na nich z brawurową prędkością. W ułamku sekundy jej rower uderzył w jednego z likanów, powalając go na ziemię. Kaelie wykorzystała impet, by odbić się od siodełka, wywinęła w powietrzu salto i wymierzyła podwójne kopnięcie prosto w twarz innego przeciwnika. Przywódca warknął na widok dziewczyny atakującej jego ludzi. – Zabić oboje! – wrzasnął. Czas uciekał. Jeśli przybędą posiłki z watahy Umbra-Veil, stracą szansę na wyeliminowanie Killiana na zawsze. Killian, choć ledwo zachowywał przytomność, zmusił się do walki. Był alfą watahy Umbra-Veil; nie mógł pozwolić sobie na śmierć w takim miejscu. Kaelie nie planowała tu zostawać. Chciała tylko dać tym likanom nauczkę i odjechać. Jednak gdy mijała Killiana, jej wzrok niechcący skrzyżował się z jego spojrzeniem. Nagle jej tętno gwałtownie przyspieszyło. W tym samym czasie, gdy oczy Killiana spotkały jej oczy, w jego piersi zapłonęło intensywne, ogniste uczucie, które rozprzestrzeniło się niczym pożar. Czuł się tak, jakby każda komórka jego ciała stanęła w ogniu, napełniając go nowym wigorem i pasją. Nie widział i nie słyszał już niczego innego – jego świat zawęził się tylko do niej. – Mate... – wymamrotał, a słowo to wymknęło się z jego ust niemal instynktownie.