„Panie Vandermere, potrafię zjeść sama”. W obliczu troskliwości Killiana Kaelie nie wiedziała, jak zareagować. Killian zauważył jej skrępowanie i nie naciskał. „To nic, mogę poczekać. Przyzwyczai się do mojej obecności”. Podał jej miskę i łyżkę. Kaelie wzięła kęs kleiku i ze zdziwieniem stwierdziła, że smakuje wyśmienicie. Powoli zjadła całą porcję. „Chcesz dokładkę?” „Nie, dziękuję. To wystarczy”