Rozdział 10 Rhea Nie śpię przez resztę nocy. Nie śpię aż do wschodu słońca, a gdy przychodzi odpowiednia pora, udaję się prosto do domu watahy. Poranny, cichy spacer łagodzi nieco panikę w mojej głowie, ale nie potrafię uciec od rzeczywistości. Strach, który w sobie noszę, jest zbyt ogromny, by można go było łatwo zmyć. Wpadam na Tony'ego, gdy wchodzę do środka. – Hej. – Posyła mi nieśmiały uśmiec