Chapter 56 Rhea Marcella znów puka do moich drzwi: „Rheo, otwórz, proszę”. Kryję twarz w rękawie koszulki, próbując stłumić szlochy, kuląc się pod kołdrą z nadzieją, że jeśli będę leżeć odpowiednio nieruchomo i cicho, da mi spokój. „Śpię” – udaje mi się wykrztusić, gdy rozlega się kolejne pukanie do drzwi. „Nie okłamuj mnie. Otwórz drzwi”. „Proszę, po prostu... zostaw mnie w spokoju” – b