Perspektywa Killiana Nie traciłem czasu; popędziłem z powrotem do środka z całą prędkością, wpadając przez drzwi stadionu i zbiegając po schodach w stronę lodowiska, przeskakując po dwa stopnie naraz. Trener przygotowywał drużynę do drugiej połowy meczu i widziałem, że jego wzrok dziko omiata stadion, bez wątpienia szukając mnie. Gdy mijałem publiczność, wiwaty były ogłuszające. Ignorowałem je jed