AELIANA Zmieniliśmy trasę i byliśmy teraz w samochodzie już przez ponad trzy godziny w ogólnym rozrachunku. Zaczynałam też czuć się trochę głodna. "Czy to nie jest droga w stronę watahy Mikhaila?" – zapytałam; zwracanie się do niego bez użycia słowa wujek nadal wydawało się dziwne. Voktor spojrzał na mnie z lekkim, drwiącym uśmieszkiem na ustach. "Mikhaila? Co się stało z wujkiem?" Och wspani