AELIANA Wypełnił mnie jej zapach. Odwróciłam się, wpatrując w słaby, migotliwy czerwony blask bijący z jednego punktu. To było dziwne – nie słyszałam nawet bicia jej serca. — Pokaż się — rzucił chłodno Voktor. Smarzczyłam brwi i wskazałam na nią palcem. — Ona tam jest, prawda? — O? Widzisz mnie? — Jej głos zdawał się nieść w sobie echo pradawnych wieków. — Ta, ja kurwa nic nie widzę — mruknął Vok