W sklepie pracowało w sumie pięć młodych kobiet – Yvonne, Queenie Scott, Tiana Sampson, Junia Zeller i Rosa Briggs. Queenie była najstarsza, miała 25 lat, Yvonne i Rosa miały po 24, a Tiana i Junia po 23, będąc najmłodszymi. Główną klientelę sklepu Hailey stanowili zamożni klienci z wyższej półki, dlatego też przykładała dużą wagę do wizerunku swoich pracownic. Wszystkie pięć kobiet, które zatrudniła, było młode, piękne i eleganckie. Dziś, zaraz po przyjściu do pracy, były świadkami zwolnienia Samuela, starego kierownika sklepu, a po południu Hailey poinformowała je, że Oliver zostanie awansowany na nowego kierownika. Kwartet był zarówno zaciekawiony, jak i zdumiony. Oliver pracował w tym sklepie od prawie dwóch lat, wykonując różne prace dorywcze, w tym część ciężkiej pracy fizycznej za te kobiety. Spośród wszystkich pracowników Oliver był najmniej zarabiającym i najmniej docenianym, więc nie mogły zrozumieć, dlaczego został awansowany na kierownika sklepu znikąd, stając się ich przełożonym. Wszystkie łamały sobie głowy, ale nikt nie ośmielił się zakwestionować słów Hailey. W tym samym czasie Oliver podjechał do sklepu efektownym, białym Porsche 911. Dziewczyny widziały już Hailey jeżdżącą tym samochodem, choć nie tak często. „Dlaczego teraz prowadzi go Oliver?” „W przeszłości pani Fox nigdy nie dała Samuelowi luksusowego samochodu, nieważne jak był imponujący, a ten Oliver jeździ teraz jej samochodem do pracy? Czy to możliwe, że… Hailey podoba się Oliver?” W momencie, gdy Oliver wszedł do sklepu, Junia, która stała przy wejściu, pospiesznie wprowadziła go do środka. "Klientka wciąż czeka." Na kanapie w środku siedziała bogato wyglądająca kobieta, w wieku około 26-27 lat, ubrana w modne ubrania, bawiąc się telefonem. "Dzień dobry, przepraszam za zwłokę. Jestem Oliver Eastwood, kierownik sklepu True Treasure." Po przeprosinach Oliver spojrzał na torbę z logo Louis Vuitton na stoliku kawowym. Była to damska torebka Louis Vuitton ze skóry krokodyla w kolorze fioletowym. Kobieta skinęła głową, patrząc na Olivera uwodzicielskim wzrokiem, a następnie wyjęła z torebki paragon i podała mu go. "To jest dowód zakupu. Kupiłam ją w tym sklepie w cenie oryginalnej 59 960 dolarów. Proszę spojrzeć." Oliver skinął głową, przejrzał paragon i wziął torbę, żeby ją obejrzeć. Po tym, jak wpatrywał się w torbę przez kilka sekund, w jego umyśle pojawiła się wiadomość identyfikacyjna. [Wyprodukowano ze skóry krokodyla Rodunst w wieku trzech lat i siedmiu miesięcy. 19 września 2020 roku została wyprodukowana przez warsztat skórzany Everbright przy Clusian Street, Erihal, imitując klasyczną damską torebkę crossbody Louis Vuitton. Wykonanie: Ręcznie robione, doskonałe. Wycena: 1600 dolarów.] To była wysokiej klasy imitacja, ale tak dobrze wykonana, że wyglądała na autentyczną. W połączeniu z dobrze wykonanym paragonem, większość rzeczoznawców prawdopodobnie dałaby się na to nabrać. Oliver zastanowił się, zanim spojrzał na tę kobietę. "Pani, za ile chciałaby pani sprzedać tę torbę?" Wyciągnęła swoje opalone palce i delikatnie poprawiła włosy przy skroni, odsłaniając wykwintny i stylowy kolczyk na płatku ucha. Podczas poprawiania włosów, duży, olśniewający diamentowy pierścionek na jej środkowym palcu rzucił się w oczy Oliverowi. Wszystko to mogło wydawać się niezamierzone, ale wyraźnie demonstrowało jej bogactwo i prestiżowy status. "Mm, jeśli chodzi o tę torbę..." - mruknęła kobieta bardzo ujmującym głosem, "Też jej zbyt dużo nie używałam. Mam ich za dużo w domu, a mój chłopak namawia mnie do wyjazdu za granicę, żeby ze mną zamieszkać, więc po prostu chcę się pozbyć kilku toreb i innych rzeczy. Nie byłam pewna, czy możecie je wszystkie ode mnie wziąć, więc przyniosłam jedną na początek..." Mimo że to wszystko powiedziała, nie wspomniała nic o swojej pożądanej cenie. Oliver po prostu uśmiechnął się i cierpliwie czekał, aż złoży ofertę. Spojrzała na Olivera jeszcze raz i powiedziała z uśmiechem: "Naprawdę jest pan młody i obiecujący, panie Eastwood. Nigdy nie widziałam tak młodego kierownika sklepu w innych sklepach... Ta torba jest w stanie 95% idealnym. Jeśli mnie pan pyta, to sprzedam ją tylko za co najmniej 40 000 dolarów!" Oliver zastanowił się chwilę, zanim powiedział: "Pani, ta torba... Skoro złożyła pani ofertę, ja złożę kontrofertę. 600 dolarów!" Kobieta była w szoku, podobnie jak asystentki. Targowanie się nie było niczym złym w biznesie, ale żadna oferta nie była tak absurdalna w branży dóbr luksusowych. "Można by było zaakceptować, gdyby Oliver zaoferował 36 000 dolarów albo 30 000 dolarów, a nawet 20 000 dolarów przynajmniej, ale on zaoferował 600 dolarów! Co to ma znaczyć?" - myślały panie. Po krótkim oszołomieniu, kobieta powiedziała z niezadowoleniem: "Panie Eastwood, czy w ten sposób państwa sklep traktuje klientów? Nie przyszedłem tu sprzedawać warzyw!" Niezrażony, Oliver odpowiedział: "Pani, czy słyszała pani kiedyś o warsztacie skórzanym Everbright przy Clusian Street w Erihal? To prywatny warsztat specjalizujący się w imitowaniu niektórych luksusowych wyrobów skórzanych z wysokiej klasy wykonaniem. Ich wysokiej klasy imitacje są lepsze od tych wykonanych przy użyciu zwykłych wysokiej klasy umiejętności imitacyjnych. Cena rynkowa może sięgać około 1600 dolarów, ale cena zakupu wyniesie około 600 dolarów." Kiedy kobieta usłyszała słowa Olivera, jej twarz natychmiast zrobiła się biała jak ściana, a jej oczy były pełne przerażenia. "Jak on to wiedział? Jak mógł wiedzieć tak dobrze?" - myślała. W tym czasie sprzedała co najmniej 20 takich toreb w kilku dużych miastach i zarobiła ponad 600 tysięcy dolarów. Żaden z rzeczoznawców nawet nie wiedział, że te torby są fałszywe. Kiedy zobaczyła, jak młody jest Oliver, jej pewność siebie wzrosła. Umiejętności i osąd trzeba doskonalić przez lata rozwoju. Zazwyczaj im młodszy rzeczoznawca, tym gorsze jego standardy. Dlatego też dzisiejszy "interes" był dla niej w zasadzie załatwiony. Widząc młodego Olivera, kobieta uwierzyła, że oszukanie go będzie bułką z masłem, więc nawet rzuciła pomysł, że wyjeżdża za granicę, aby zamieszkać ze swoim chłopakiem i pozbędzie się jeszcze więcej markowych rzeczy. Czekała, żeby zwabić tego młodego kierownika sklepu, żeby wpadł w jej pułapkę i uczynił ją bogatą. Jednak w końcu spokojne słowa Olivera uderzyły w nią jak grom i śmiertelnie ją przestraszyły. Kwota pieniędzy, którą oszukała, czyli ponad 600 tysięcy dolarów, wystarczyła, aby skazać ją na ponad dziesięć lat więzienia. "Przepraszam. Tej torby... już nie sprzedaję!" Wstała, chwyciła torbę i wyszła. Yvonne i inne panie otoczyły Olivera i zaczęły jednocześnie gaworzyć. "Oli... Panie Eastwood, ta torba jest całkiem dobra, prawda? Dlaczego zaoferowałeś tylko 600 dolarów?" "Myślę, że wkurzyła ją ta śmieszna kwota!" "Zareagowałabym tak samo, gdybym była na jej miejscu..." Oliver pokręcił głową z gorzkim uśmiechem. "Ta torba jest fałszywa. To tylko wysokiej klasy imitacja. Myślicie, że wyszła, bo była zła? Dlaczego nie myślicie, że wyszła, bo była przerażona i spanikowana?" Kobiety na chwilę zamarły, pomyślały o tym jeszcze raz i zdały sobie sprawę, że tak jest w istocie. "Gdyby była zła z powodu skrajnie niskiej oferty Olivera, na pewno by wybuchnęła i go zganiła. Dlaczego miałaby chwycić torbę i wyjść w panice?" - myślały. Junia pierwsza zapytała Olivera: "Skąd więc wiedziałeś, że torba jest fałszywa?" Oliver po prostu wskazał na swoje oczy i uśmiechnął się bez słowa. "Lepiej zachowam swoje umiejętności w tajemnicy. Takie wyjątkowe umiejętności na pewno trzeba zabrać ze sobą do grobu" - pomyślał. Spośród pań Queenie była najstarsza i najbardziej rozważna. Spojrzała na białe Porsche 911 na zewnątrz i zapytała go z półuśmiechem: "Oliver, zostałeś kierownikiem sklepu znikąd i jeździsz nawet luksusowym samochodem pani Fox. Bądź szczery. Czy Hailey się w tobie zakochała?"