Perspektywa Elary Jego słowa poruszają we mnie coś głębokiego, iskrę tak obcą, że cofam się o krok, wpatrując się w drzwi ze zdumieniem, jakby same jego słowa raziły mnie prądem przez drewnianą barierę. – Otwórz... – w jego głosie pojawiła się nuta błagania. – Pozwól mi pokazać. Palce mi drżały, więc zacisnęłam dłonie w pięści wzdłuż boków ciała. Muszę go nienawidzić. Po prostu muszę. Jego rodzice