– O czym niby mamy rozmawiać? – pytam, unikając intensywności tych ciemnych, wirujących głębin jego onyksowych oczu. – O wielu rzeczach, Sienno. O wielu, i wiem, że doskonale wiesz, o czym mówię – mówi, po czym robi kilka kroków w moją stronę. Opieram się plecami o ścianę windy, a serce wali mi w klatce piersiowej jak oszalałe. Wygląda niesamowicie w tym antracytowym, trzyczęściowym garniturze, kt