— Nie — mówię cicho. Choć doskonale wiedziałam, o czym mówi. Vivienne też niespecjalnie się mną przejmowała. Chociaż była obecna w moim życiu, prawdopodobnie wyszłoby mi na dobre, gdyby jej po prostu nie było. Ale nie mogę tego powiedzieć Kaelenowi. Jego to nie obchodzi. On widzi tylko siebie. Prycha na mnie z pogardą: — Oczywiście. Potem odsuwa krzesło kopnięciem i wstaje. Wypełnia mnie przerażen