Uświadomienie sobie tego sprawia mi niemal fizyczny ból. Zginam się w pół, próbując wcisnąć się w to złamane serce, by mnie nie pochłonęło. Ale to próżny trud. Ta myśl zapiera mi dech w piersiach. Harper jest moją najlepszą przyjaciółką. Moją siostrą. Mieszkałyśmy razem przez trzy lata. Była dla mnie opoką w trudnych chwilach. A ja byłam nią dla niej. Wierzyłam, że ją znam. Że znamy się nawzajem.