Przyciska drżącą dłoń do ust, a ja nie mogę się powstrzymać; znów wstaję z krzesła, podchodzę do niej i przytulam ją do piersi. Wtula się we mnie, a moje serce rośnie, gdy jej miękkość stapia się z moim ciałem. „O mój Boże. Nie wiedziałam. Tak mi przykro” – kwili w moją pierś, a ja mocniej zaciskam ramię wokół jej talii. Nie chcę jej litości. Dawno już pogodziłem się z odejściem Vivienne. „Nie mas