Gdy winda się zatrzymuje, niemal rzucam się do wyjścia z ulgą, ale Meredith Hayes zatrzymuje mnie w miejscu: „Jesteś córką Vivienne Lionheart, prawda?” Cholera. Zamieram. Drzwi windy się zamykają. Przełykam ślinę, czując narastające w gardle czyste przerażenie. „Słucham?” – pytam, odwracając się, by spojrzeć jej w twarz. Rysy Meredith Hayes określiłabym jako surowe. Nie może mieć więcej niż trzydz